Skandha 4
Adhyaya 28
Couplet 1
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପାଦପଦ୍ମ ଚିନ୍ତିସହର୍ଷେ ମୈତ୍ରେୟ କହନ୍ତି
Couplet 2
ତଦନ୍ତେ ଶୁଣ ହେ ବିଦୁରସେ ପୁରଞ୍ଜନର ବିଚାର
Couplet 3
ନାରଦ କହନ୍ତି ରାଜନଏବେ କହିବା ଦିବ୍ୟଞ୍ଜାନ
Couplet 4
ଯବନ ଅଧିପତି ଯେହିତାହାର ନାମ ଭୟ କହି
Couplet 5
ସୈନ୍ୟାଦି ବ୍ୟାଧିଗଣେ ତାରସଙ୍ଗତେ ଥାନ୍ତି ନିରନ୍ତର
Couplet 6
ପ୍ରଜ୍ୱର କାଳକନ୍ୟା ବେନିଏହାଙ୍କୁ ରାଜା ସଙ୍ଗେ ଘେନି
Couplet 7
ଏ ସର୍ବେ ସଙ୍ଗତେ ଚଳନ୍ତିଯେ ଦିଗେ ବିଜୟେ ନୃପତି
Couplet 8
ସେ ଏକଦିନେ ନୃପବରସଙ୍ଗତେ ସୈନ୍ୟ ଜରା-ଜ୍ୱର
Couplet 9
ସେ ମହୀ ଭ୍ରମଣ କରନ୍ତେଦେଖିଲା କାଳକର୍ମଗତେ
Couplet 10
ଯେ ପୁରେ ଥିଲା ପୁରଞ୍ଜନତା ବେଗେ ବେଢିଲା ଯବନ
Couplet 11
ଯେ କିଛି ପୃଥ୍ୱୀରେ ବୈଭୋଗସକଳ ସେ ପୁରେ ସଂଯୋଗ
Couplet 12
ସେ ପୁରେ ଦ୍ୱାରୀ ବୃଦ୍ଧ ଅହିନିର୍ଭୟେ ପୁର ଜଗିଥାଇ
Couplet 13
ଏ ପଞ୍ଚଭୂତେ ଦେହ ଯେତେତାକୁ ନଛାଡେ କଦାଚିତେ
Couplet 14
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ତ ମଧ୍ୟେ ଦେହ ବହିତାକୁ ଜିଣନ୍ତା କେହି ନାହିଁ
Couplet 15
ବ୍ରହ୍ମାଦି ସୁରମୁନି ଦେବାଭୟେ କରନ୍ତି ତାକୁ ସେବା
Couplet 16
ତାକୁ ଜିଣନ୍ତା ଯେବା ଜନନିଶ୍ଚିନ୍ତେ ରହେ ନିଜସ୍ଥାନ
Couplet 17
ଯବନେ ସେ ପୁର ନାଶିଲେଯେ ପୁରେ ଗୁରଞ୍ଜନ ଥିଲେ
Couplet 18
ସେ କାଳକନ୍ୟା ସଙ୍ଗେ ଥିଲାସତ୍ୱରେ ସେ ପୁରେ ପଶିଲା
Couplet 19
ବଳେ ସେ କଲା ବଇଭୋଗକାନ୍ତି ବଳ ବୀର୍ଯ୍ୟ ସଂଯୋଗ
Couplet 20
ସେ ନାରୀ ଯାରେ ସ୍ପରଶଇସେ ପ୍ରାଣୀ ଉଠି ନ ପାରଇ
Couplet 21
ଅଗ୍ରେ ସେ ନାରୀ ପ୍ରବେଶିଲାଯେତେ ଯବନବଳ ଥିଲା
Couplet 22
ସର୍ବେ ସେ ଦ୍ୱାରମାର୍ଗେ ଗଲେପ୍ରବେଶି ପୁର ବିନାଶିଲେ
Couplet 23
ପୁର ଉଜାଡେ ଭୟ କରିସେ ପୁରଞ୍ଜନ ଦଣ୍ତଧାରୀ
Couplet 24
ବହୁତ ସନ୍ତାପ ସେ କଲାନିର୍ବଳେ ଶଙ୍କିତେ ରହିଲା
Couplet 25
ସେ ରାଜା କ୍ରୋଧେ ଅଭିମାନୀଦେଖିଲା ସ୍ୱକୁଟୁମ୍ବ ହାନି
Couplet 26
ସ୍ନେହାନୁବନ୍ଧ ନ ଛାଡଇଆକୁଳେ ସନ୍ତାପେ ଶୋଚଇ
Couplet 27
ସେ କାଳକନ୍ୟା ଆସି ବେଗେରାଜାକୁ କୋଳ କଲା ସୋଗୋ
Couplet 28
ତାର ସ୍ପରଶେ ମହାରାୟେହୋଇଲା ନଷ୍ଟ-କାନ୍ତି-କାୟେ
Couplet 29
କୃପଣ-ବିଷୟୀ ରାଜନହୋଇଲା ତା ସଙ୍ଗ ପାଇଣ
Couplet 30
ପ୍ରଜ୍ଞା ଯେ ହେଲା ତାର ନାଶସଘନେ ଛାଡଇ ନିଃଶ୍ୱାସ
Couplet 31
ଯବନ-ଗନ୍ଧର୍ବେ ପଶିଲେରାଜ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ବିନାଶିଲେ
Couplet 32
ସେ ପୁର କ୍ଷୀଣ ଦେଖି ତାରପୁତ୍ରାଦି ଛାଡିଲେ ଆଦର
Couplet 33
ଆତ୍ମୀୟ ଲୋକ ଯେତେ କହିଦେଖିଲା ପୂର୍ବସ୍ନେହ ନାହିଁ
Couplet 34
ତା ପତ୍ନୀଠାରେ ଯେତେ ପ୍ରୀତିଦେଖିଲା ଅସ୍ନେହ ଅନୀତି
Couplet 35
ଆତ୍ମାକୁ ଜରା ଗ୍ରସ୍ତ କଲାପଞ୍ଚାଳ ବିଷୟ ତା ଗଲା
Couplet 36
ଦୁରନ୍ତ ଚିନ୍ତା ପାଇ ରାୟେନ ଦେଖେ ତରିବା ଉପାୟେ
Couplet 37
ସେ କନ୍ୟା ସ୍ପରଶେ ନିର୍ବଳଏକାନ୍ତେ ଝୁରେ ମହୀପାଳ
Couplet 38
ନିର୍ବଳ ଦେଖି ନିଜ ଦେହଛାଡିଲା ପୁତ୍ର ଆଦି ସ୍ନେହ
Couplet 39
ସ୍ୱ-ପରଲୋକ ଚିନ୍ତା ଗଲାସେ କାଳକନ୍ୟା ଏହା କଲା
Couplet 40
ସେପୁର ଛାଡିବାରେ ମନରୋଦନ କରେ ଅନୁକ୍ଷଣ
Couplet 41
ନ ପାରେ ସହି ଦୁଃଖଘୋରସେ ନିଶ୍ଚେ ଛାଡିବ ଶରୀର
Couplet 42
ଭ୍ରମ ତା ହେଲା ନିଜ ମତିଆତୁରେ ଭାଳଇ ନୃପତି
Couplet 43
ଭୟର ଅଗ୍ରଜ ପ୍ରଜ୍ୱରଆଚ୍ଛାଦି ରହିଲା ସେ ପୂର
Couplet 44
ଏ ସର୍ବେ ପୁରମାର୍ଗେ ରହିପ୍ରଚଣ୍ତ ତେଜେ କୋପ ବହି
Couplet 45
ସାନ-ଭ୍ରାତାର ପ୍ରିୟ ଅର୍ଥେସେ ପୁର ଦହିଲା ତୁରିତେ
Couplet 46
ପୁର ଦହନ ଯହୁଁ ହେଲାସେ ରାଜା ମହାଭୟ କଲା
Couplet 47
ସେ ପୂରବାସୀ ଯେତେ ଥିଲେସଭୟେ ସକଳେ କମ୍ପିଲେ
Couplet 48
ଯବନେ ପୁର ଦେଲେ ଦହିକାଳକନ୍ୟାର ପଛେ ରହି
Couplet 49
ସଭୟେ ନ ପାରନ୍ତି ଯାଇଦୁଃଖେ ରୋଦନ୍ତି ଛନ୍ନ ହୋଇ
Couplet 50
ଯବନ-ପୁର ନେଲେ ବେଗେସେ କାଳକନ୍ୟା ଘେନି ସଙ୍ଗେ
Couplet 51
ଭୟର ଅଗ୍ରଜ ପ୍ରଜ୍ୱରପୁର ନାଶିଲେ ବେଗେ ତାର
Couplet 52
ଦେଖିଣ ବିଷାଦେ ନୁପତିରୋଦନ କଲା ଭୟେ ଅତି
Couplet 53
ବହୁତ କଷ୍ଟେ ସେ ରାଜନପୁର ଛାଡିତେ କଲା ମନ
Couplet 54
ଯେସନେ ବୃକ୍ଷକ୍ରୋଟେ ଅନ୍ଦିଅନଳ ତେଜ ତାପେ ଦହି
Couplet 55
ସେ ଯେହ୍ନେ ସେ ସ୍ଥାନ ଉପେକ୍ଷିରହେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟେ ଦୁଃଖୀ
Couplet 56
ତେସନେ ଛାଡି ନିଜ ପୁରୀସେ ରାଜା ବହୁ ଚିନ୍ତା କରି
Couplet 57
ହସ୍ତ ଚରଣ ତା ନ ଚଳେପୌରୁଷ ଗନ୍ଧର୍ବେ ହରିଲେ
Couplet 58
ଯବନ-ଶତ୍ରୁ ବ୍ୟାଧି ରୂପେକଷ୍ଠ ନିରୋଧ କଲା କୋପେ
Couplet 59
ମୂଢ଼ ଦୁର୍ମତି ସେ ରାଜନରୋଦଇ ନ ଛାଡି ଜୀବନ
Couplet 60
ନ ଛାଡିପାରେ ସ୍ନେହ ଚିତ୍ତେରାତ୍ର ଦିବସ ଭାଳେ ନିତ୍ୟେ
Couplet 61
ଏ ମୋର ପୁତ୍ର କନ୍ୟା ଯେତେମୋ ବିନା ବଞ୍ଚିବେ କେମନ୍ତେ
Couplet 62
ଜାମାତା ବନ୍ଧୁ ପରିଷଦଅପରେ ଗୃହାଦି ସମ୍ପଦ
Couplet 63
ମୁଁ ଏବେ ପୁର ପ୍ରତେଜିଲେଏ ସର୍ବେ ନ ବର୍ତ୍ତିବେ ଭଲେ
Couplet 64
ସ୍ୱପତ୍ନୀ ସହିତେ ରାଜନଅନେକ କରନ୍ତି ରୋଦନ
Couplet 65
ମୁଁ ଏବେ ନିଶ୍ଚୟ ମରିବିଏ ବହୁ ଦୁଃଖ ନ ସହିବି
Couplet 66
ମୋର ଅଭାବେ ଏ କାମିନୀଭାଳିବ ସ୍ୱକୁଟୁମ୍ବ ଘେନି
Couplet 67
ବାଳକ କନ୍ୟା ଯେତେ ମୋରପାଇବେ ବହୁ ଦୁଃଖ ଘୋରା
Couplet 68
ବିଦେଶୀ ରାଜା ରାଜ୍ୟ ନେବେଏହାଙ୍କୁ ବହୁ ଦୁଃଖ ଦେବେ
Couplet 69
ବାଳକେ ହୋଇବେ ଅନାଥତା ଦେଖି ରୋଦିବ ବହୁତ
Couplet 70
ଏ ସ୍ତିରୀ ପ୍ରାଣ ଗୁଣମଣିମୋ ବିନୁ ନଶିବ ତରୁଣୀ
Couplet 71
ସ୍ନାନ ଭୋଜନ ମୁଁ ନ କଲେଏ ରାଣୀ ନ କରେ ବିକଳେ
Couplet 72
ସୁଗୁଣବତୀ ମୋ ଘରଣୀକେମନ୍ତେ ପ୍ରତେଜିବି ପୁଣି
Couplet 73
ଏହାର ଗୁଣ ଅଛି ଯେତେମୁଁ କହି ପାରିବଇଁ କେତେ
Couplet 74
ସେ ମୋର କ୍ରୋଧ-କାଳ ଜାରିଜ୍ଞାନେ ପ୍ରବୋଧ ଦେଇ ଭଲେ
Couplet 75
ମୁଁ ଯେବେ କ୍ରୋଧ ବହି ତାରେସ୍ଥିର ସେ ରହଇ ଭୟରେ
Couplet 76
ମୋର ବିଚ୍ଛେଦ ଏ ସୁନ୍ଦରୀଦିରହ-ଦୁଃଖେ ନିତ୍ୟେ ଝୁରି
Couplet 77
ମୋର ଆପଦ ଚିନ୍ତାକାଳେସେ ପ୍ରତିବୋଧ ଦେଇ ଭଲେ
Couplet 78
ଏ ଗୃହଧର୍ମ ନ କରିବବ୍ୟାକୁଳ ଚିନ୍ତାରେ ମଜ୍ଜିବ
Couplet 79
ଏ ପୁତ୍ର-କନ୍ୟା ନ ଚାହିଁବମୋ ଅନ୍ତେ ଅବଶ୍ୟ ମରିବ
Couplet 80
ଏ ପୁତ୍ର କନ୍ୟା ମାତୃ ହୀନେଦୁଃଖିତ ହେବେ ଆଶ୍ରେ ବିନେ
Couplet 81
ମୋ ଅନ୍ତେ ଏ ସର୍ବେ ମରିବେକିବା ଭକ୍ଷିବେ କାହିଁ ଥିବେ
Couplet 82
ଆଶ୍ରୟ ନ ପାଇ ଶୟଳେଅବଶ୍ୟ ମରିବେ ଆକୁଳେ
Couplet 83
ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟେ ଯେହ୍ନେ ନାବଭଗ୍ନେ ନଶନ୍ତି ପ୍ରାଣୀ ସର୍ବ
Couplet 84
ଏ ସର୍ବେ ତେସନେ ମରିବେମୋ ଅନ୍ତେ କେହି ନ ଜୀଇବେ
Couplet 85
ଏମନ୍ତ ଅଜ୍ଞାନ-ବୁଦ୍ଧିରେସେ ନିତ୍ୟେ ବହୁ-ଶୋକ କରେ
Couplet 86
ଏମନ୍ତ ଭାଳନ୍ତେ ରାଜନକାଳ ହୋଇଲା ଅବସାନ
Couplet 87
ରାଜାକୁ ଧରି ନେବା ପାଇଁଭୟ ମିଳିଲା ବେଗ ହୋଇ
Couplet 88
ପଶୁର ପ୍ରାୟ ବନ୍ଦୀ କଲାତକ୍ଷଣେ ଉପ୍ରୋଧ ତେଜିଲା
Couplet 89
ଧରିଣ ଯବନଙ୍କ ବଳେଆପଣା ସ୍ଥାନକୁ ସେ ନେଲେ
Couplet 90
ତା ଅନୁଚର ଯେତେ ଥିଲେଜଣେ ହେଁ ସପକ୍ଷ ନୋହିଲେ
Couplet 91
ସେ ସର୍ବେ ଆକୁଳେ ଶୋଚନ୍ତିରାଜାକୁ ସୁମରି କାନ୍ଦନ୍ତି
Couplet 92
ଦ୍ୱାରେ ଯେ ଥିଲା ବୁଦ୍ଧ ଅହିସେ ଛାଡିଗଲା ବେଗ ହୋଇ
Couplet 93
ସେ ରାଜା ସଙ୍ଗତେ ଗମିଲାତା ଅନ୍ତେ ପୁର ନଷ୍ଟ ଗଲା
Couplet 94
ଯବନବଳ ବଳବନ୍ତେରାଜାକୁ ଧରି ଓଟରନ୍ତେ
Couplet 95
ସେ ଅତି ବ୍ୟାକୁଳେ ରାଜନରୋଦନ କରେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱନ
Couplet 96
ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ତେ ତା ପୀଡେ ଦେହୀସେ ଦୁଃଖ କେବା ପାରେ ସହି
Couplet 97
ଯେସନେ ସୂଚୀ-ରନ୍ଧ୍ରଗତେମତ୍ତ-ବାରଣ ଉଛୁଡନ୍ତେ
Couplet 98
ତେସନେ ପୀଡ଼ିତ ଶରୀରଦୁଃସହ ଦୁଃଖ ମୃତ୍ୟୁଘୋର
Couplet 99
ଏମନ୍ତେ ପ୍ରାଣତ୍ୟାଗ କାଳେଜୀବ ଭ୍ରମଇ ଦୟାକୁଳେ
Couplet 100
ସେ ରାଜା ଅଜ୍ଞାନ ହୋଇଲାବେଳେ ଶ୍ରୀହରି ନ ଚିନ୍ତିଲା
Couplet 101
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନ ଭଜିଲା ଯେଣୁଏ ମୃତ୍ୟୁଭୟ ତାର ତେଣୁ
Couplet 102
ଯଜ୍ଞାଦି ପୁଣ୍ୟକର୍ମ ଯେତେରକ୍ଷଣେ ନୋହିଲେ ସମର୍ଥେ
Couplet 103
ସେ କାମ୍ୟକର୍ମେ ଯଜ୍ଞ କରିଅନେକ ପଶୁ ଥିଲା ମାରି
Couplet 104
ନିର୍ଦ୍ଧୋଷ-ଜୀବଙ୍କୁ ରାଜନଯଜ୍ଞେ ବଧିଲା ପ୍ରତିଦିନ
Couplet 105
ସେ ରୋଷ ମନେ ଧରିଥିଲେତକ୍ଷଣେ ରାଜାକୁ ଭେଟିଲେ
Couplet 106
ବେଗେ ବେଢିଲେ ପଶୁଗଣକୁଠାର କଲେ ପ୍ରହାରଣ
Couplet 107
ନାନାଦି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶସ୍ତ୍ର ଧରିକାଟନ୍ତି ସେ ଦୁଃଖ ସୁମରି
Couplet 108
ତୁଳା ପ୍ରମାଣେ ଅବଶେଷେସେ ପଶୁଗଣେ ଅତି ରୋଷେ
Couplet 109
ଭକ୍ଷନ୍ତି ଅସ୍ଥି ଶେଷ ଯାଏନିର୍ଦ୍ଦୟ-ଚିତ୍ତେ ସେ ନିର୍ଭୟେ
Couplet 110
ଦୁଃସହ-ଦୁଃଖ-ପୀଡା ଯେତେସହଇ କର୍ମର ଆୟତ୍ତେ
Couplet 111
ଏଣୁ କୁସଙ୍ଗ-ଦୋଷ ତାରହୋଇଲା ମହା-ଦୁଃଖ ଘୋର
Couplet 112
ସେ ସ୍ତିରୀବଶେ ବଶ ହୋଇସେବକ ଜନ ପ୍ରାୟ ଥାଇ
Couplet 113
ତା ବଶେ ହୋଇଲା ଅଧୀନହରିଲା ତାର ପୂର୍ବ-ଜ୍ଞାନ
Couplet 114
ହରି-ଚରଣେ ନ ଭଜିଲାଏ ଘେନି ଏ କଷ୍ଟ ଲଭିଲା
Couplet 115
ପଡିଲା ଅକ୍ଷତମ ଘୋରେକିଛି ନ ସ୍ଫୁରେ ତା ମନରେ
Couplet 116
କୃଷ୍ଣ ଅଭାବେ ମୂଢ଼ମତିଏଣୁ ତୁରନ୍ତ ମ୍ଳେଚ୍ଛଗତି
Couplet 117
ନରକେ ବହୁ ସମ୍ବତ୍ସରଭୋଗ ସେ କଲା ନୃପବର
Couplet 118
ପୀଡିତ କର୍ମର ଅବଶେସେ ପୂର୍ବ-କର୍ମ ପାପ ଦୋଷେ
Couplet 119
ଏମନ୍ତେ ନାନା ଦୁଃଖେ ପଡିଯେଣୁ ସ୍ୱଧର୍ମ-ମାର୍ଗ ହୁଡି
Couplet 120
ଈଶ୍ୱର-ବାକ୍ୟ ବେଦବାଣୀଅଜ୍ଞାନେ ତେଜିଲା ନ ଜାଣି
Couplet 121
ସେ ପାପ ଅନ୍ତେ ଜନ୍ମ ତାରବିଦର୍ଭ-ରାଜାର ମନ୍ଦିର
Couplet 122
ସେ ରାଜା ମରଣ ସମୟେସ୍ତ୍ରୀ ସଙ୍ଗ ଭାବିଲା ହୃଦୟେ
Couplet 123
ତେଣୁ ସେ ପ୍ରମଦା ହୋଇଲାପୁରୁଷ ଅଙ୍ଗ ପ୍ରତେଜିଲା
Couplet 124
ସେ ପ୍ରତିବ୍ରତା ସଙ୍ଗ ଫଳେଜନ୍ମ ଲଭିଲା ସାଧୁକୁଳେ
Couplet 125
ଏଣୁ ସୁସଙ୍ଗେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାଣୀଜ୍ଞାନେ ଭକତି ପରିମାଣି
Couplet 126
ବିଦର୍ଭ-ମନ୍ଦିରେ ସୁନ୍ଦରୀଜନ୍ମ ଲଭିଲା ଦେହ ଧରି
Couplet 127
ମଳୟଧ୍ୱଜ ନାମେ ରାଜାସେ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତ ମହାତେଜା
Couplet 128
କନ୍ୟାର ରୂପ-ଗୁଣ ଶୁଣିଚିତ୍ତେ କଳ୍ପିଲା ନୃପମଣି
Couplet 129
ସେ ସୈନ୍ୟସାମନ୍ତ ସାଜିଲାବିଦର୍ଭ-ଦେଶେ ବିଜେ କଲା
Couplet 130
ସେ ରାଜା ସଙ୍ଗତେ ରାଜନଯୁଦ୍ଧେ ଜିଣିଲା ରାଜ୍ୟ-ଧନ
Couplet 131
ବଳେ ହରିଲା ତା ଦୁଲଣୀବିବାହ କଲା ନୃପମଣି
Couplet 132
ମଳୟଧ୍ୱଜ ନୃପବରଦ୍ରାବିଡଦେଶେ ଅଧିକାର
Couplet 133
ସେ କନ୍ୟା ଗର୍ଭେ ତା ସନ୍ତତିଜନ୍ମିଲା ସୁଗୁଣ ସୁମତି
Couplet 134
ସେ ରାଜା ସଦୃଶ କୁମାରୀପ୍ରସବ କଲା ତାର ନାରୀ
Couplet 135
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସୋବରୁଚି ନାମତା ନାମ ଦେଲେ ସେ ରାଜନ
Couplet 136
ସପତ ତନୟ ଅନ୍ତରେଜନ୍ମିଲେ ସେ ନାରୀ ଉଦରେ
Couplet 137
ଶ୍ରବଣ କୀର୍ତ୍ତନ ଯେ ଆଦିଏ ସପ୍ତନାମେ ଭକ୍ତିସିଦ୍ଧି
Couplet 138
ଏକୁ ଅନେକ ତାହାଙ୍କରଅର୍ବୁଦ ଅର୍ବୁଦ କୁମର
Couplet 139
ବଂଶର ସଂଖ୍ୟା ତା ନ ଯାଇଅସଂଖ୍ୟ ଅପ୍ରମିତ ହୋଇ
Couplet 140
ସେ ମନ୍ୱନ୍ତର ଭୋଗ କଲେଆନନ୍ଦେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭଜିଲେ
Couplet 141
ମଳୟଧ୍ୱଜର ଦୁହିତାସେ ଜ୍ଞାନବତୀ ଧୃତବ୍ରତା
Couplet 142
ଅଗସ୍ତି ତାରେ ବିଭା ହେଲେତା ଗର୍ଭେ ଦୃଢ଼ଚ୍ୟୁତ ହେଲେ
Couplet 143
ମଳୟଧ୍ୱଜ ରାଜଋଷିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଡକାଇଲେ ବସି
Couplet 144
ବିଭାଗ କରି ରାଜ୍ୟ-ଖଣ୍ତପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଲେ ଛତ୍ର-ଦଣ୍ତ
Couplet 145
କୃଷ୍ଣ ଭଜନେ ନରସାଇଁରହିଲେ କୁଳାଚଳେ ଯାଇ
Couplet 146
ତାର ବୈଦର୍ଭୀ ନାମେ ଜାୟାଛାଡିଣ ଗୃହ-ସୁତ ମାୟ
Couplet 147
ସେ ରଜା ପଛେ ଗୋଡାଇଲାସୁଧାଂଶୁ ପଛେ ଶୋଭା ଗଲା
Couplet 148
ସେ କୁଳାଚଳ ଗିରିବରସକଳ ତୀର୍ଥଙ୍କ ମନ୍ଦିର
Couplet 149
ତୀର୍ଥଙ୍କ ନାମ ଏକା ଏକାଯେ ତାମ୍ରପର୍ଣ୍ଣୀ ବଟୋଦକା
Couplet 150
ଅପରେ ଚନ୍ଦ୍ରବସା ନାମଏ ଆଦି ପୁଣ୍ୟତୀର୍ଥ ଧାମ
Couplet 151
କୃଷ୍ଣ-ଭକତି ସୁସାଧନେତପ ଆଚରି ଶୁଦ୍ଧମନେ
Couplet 152
ସେ ପୁଣ୍ୟ-ତୀର୍ଥ-ଜଳେ ନିତିସ୍ନାନାଦି କର୍ମ ଯେ କରନ୍ତି
Couplet 153
ଦୁରନ୍ତ ବାହ୍ୟ-ଅନ୍ତଃମଳସେ ଜଳେ ହୋଇଲା ନିର୍ମଳ
Couplet 154
ତପ ସାଧନେ ଅତିରେକଭକ୍ଷି ଫଳ-ମୂଳ-ଶୋକ
Couplet 155
ପୁଷ୍ପ କୋମଳ ପତ୍ର ଜଳତୃଣାଦି ଶଯ୍ୟାରେ ନିଶ୍ଚଳ
Couplet 156
କଠୋର ତପ ଆଚରିଲେଶରୀର ତପେ ଶୁଭାଇଲେ
Couplet 157
ଶୀତ ଉଷ୍ଣାଦି ତ୍ରୟତାପକ୍ଷୁଧା ପିପାସା ତେଜି ଭୂପ
Couplet 158
ଦୁଃଖ-ସୁଖାଦି ସମ ତାରେଶୋକ ହରଷ ଏକ କରେ
Couplet 159
ଏ ସର୍ବ ଜିଣି ସେ ରାଜନନିର୍ମଳ ପ୍ରକାଶିଲା ମନ
Couplet 160
ମିତ୍ର ଅଇରି ସମ ତାରଲାଭ ଅଲାଭ ଏକାକାର
Couplet 161
ଏ ରୂପେ ଘୋର-ତପ କଲେବ୍ରହ୍ମରେ ଆତ୍ମା ନିରୋପିଲେ
Couplet 162
ମନ ପବନ ବଶ କରିଦୁର୍ଜୟ-ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିବାରି
Couplet 163
ଦୃଢ଼-ଆସନେ ନୃପବରସ୍ଥାଣୁ ସମାନେ ହୋଇ ସ୍ଥିର
Couplet 164
ଶତେ-ବରଷ ଦେବମାନେନିଶ୍ଚଳେ ବସି ଯୋଗଧ୍ୟାନେ
Couplet 165
ଶ୍ରୀବାସୁଦେବେ କରି ରତିଦେହ-ବିଷୟ ନ ଜାଣନ୍ତି
Couplet 166
ଆତ୍ମାକୁ ଆତ୍ମାରେ ଦେଖିଲେଆନନ୍ଦ-ସାଗରେ ବୁଡିଲେ
Couplet 167
ସେ ଆତ୍ମା ବ୍ୟାପିତ ସକଳନ ଘେନେ ବିଷୟ ଜଞ୍ଜାଳ
Couplet 168
ନିଶ୍ଚେ ଜାଣିଲେ ମିଥ୍ୟାମୟେଏ ସର୍ବ ସପନର ପ୍ରାୟେ
Couplet 169
ଯେସନେ ସ୍ୱପ୍ନ ମନୋରଥେଭ୍ରମଇ ନିଦ୍ରାର ଆୟତ୍ତେ
Couplet 170
ନାନା ବିକାର ସେ ଦେଖଇଶିର-ଛେଦନ ହେଉଥାଇ
Couplet 171
ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷେ ମଣେ ତାହା ସତ୍ୟଅଜ୍ଞାନ-ମୋହେ ଭ୍ରମ ଚିତ୍ତ
Couplet 172
ତହିଁ ଆତ୍ମାର ଲିପ୍ତି ନାହିଁଏ ରୂପେ ଆତ୍ମା ସର୍ବଦେହୀ
Couplet 173
ଯେ ହରି ଗୁରୁ ଭଗବାନକହିଣ ଥିଲେ ଦିବ୍ୟଜ୍ଞାନ
Couplet 174
ସେ ଜ୍ଞାନ-ଦୀକ୍ଷା-ଦୀପ ପାଇଦେଖିଲେ ଆତ୍ମା ସର୍ବଠାଇଁ
Couplet 175
ବ୍ରହ୍ମକୁ ଆତ୍ମାରେ ଦେଖିଳେଆତ୍ମାକୁ ବ୍ରହ୍ମେ ନିରୋପିଲେ
Couplet 176
ଯେ କିଛି ଭେଦବୁଦ୍ଧି ଥିଲାସେସର୍ବ ଅଜ୍ଞାନ ଖଣ୍ତିଲା
Couplet 177
ଏ ରୂପେ ଛାଡି କଳେବରସେ ଯୋଗବଳେ ଯୋଗେଶ୍ୱର
Couplet 178
ନିଶ୍ଚଳ ଯୋଗାସନେ ରାୟେଦିଶନ୍ତି ଧ୍ୟାନେ ଥିଲା ପ୍ରାୟେ
Couplet 179
ବିଦର୍ଭସୁତା ପବିତ୍ରତାଛାଡି ବିଷୟ-ଭୋଗ ଚିନ୍ତା
Couplet 180
ଖଣ୍ତି ଅମ୍ବର ପରିଧାନବେଣୀ-ପ୍ରବନ୍ଧ କେଶମାନ
Couplet 181
ପତି ସମୀପେ ବସିଥାଇଦେଖନ୍ତେ ଅତି ଶୋଭା ପାଇ
Couplet 182
ଯେସନେ ଅଗ୍ନି ଶିଖା-ହୀନସେ ରୂପେ ଦିଶନ୍ତି ରାଜନ
Couplet 183
ରାଜା ହୋଇଲେ ମୃତ୍ୟୁଗତରାଣୀକି ନୋହିଲା ବିଦିତ
Couplet 184
ସୁସ୍ଥିର ଆସନେ ନୃପତିରାଣୀ ସେବାରେ ନ ଜାଣନ୍ତି
Couplet 185
ସ୍ୱାମୀ-ଚରଣେ ହସ୍ତ ଦେଲେଉଷ୍ମତା-ଭାବ ନ ଜାଣିଲେ
Couplet 186
ଦେଖିଲେ ପ୍ରାଣ ନାହିଁ ଦେହେରାଣୀ ଅଜ୍ଞାନ-ଶୋକ-ମୋହେ
Couplet 187
ଦୁରନ୍ତ ଚିନ୍ତାଭରେ ରାଣୀପଡିଲା ମୃତ୍ୟୁ-ଶବ ଜାଣି
Couplet 188
ଅତି ବିଚ୍ଛେଦ ମନଦୁଃଖେବଚନ ନ ସ୍ପୁରେ ତା ମୁଖେ
Couplet 189
ଯୂଥ-କୁରଙ୍ଗୀ ସଙ୍ଗ ହୀନେଏକାକୀ ଭାଳଇ ଯେସନେ
Couplet 190
ତେସନେ ରାଣୀ ଛନ୍ନ ହୋଇଦୁଃଖେ ସେ ରୋଦନ କରଇ
Couplet 191
ନିକଟେ ଜ୍ଞାତି-ବନ୍ଧୂଜନନ ଦେଖି ଅତି ଭୟେ ଛନ୍ନ
Couplet 192
ରୋଦଇ ବିଚିତ୍ର-ବିଳାପେସେ ଘୋର ବନେ ମନ୍ତସ୍ତାପେ
Couplet 193
ଉଠ ହେ ନୃପତି କେଶରୀଏ ଘୋରନିଦ୍ରା ପରିହରି
Couplet 194
କ୍ଷତ୍ରିୟ-ଧର୍ମ ଏ ନୁହଁଇଶତ୍ରୁ ହସିବେ ନିନ୍ଦା ବହି
Couplet 195
ଏ ଯେ ଦୁର୍ଜୟ ଶୋକ ମୋରଭୋ ନାଥ ବେଗେ ପରିହର
Couplet 196
ଶୋକେ ଅଜ୍ଞାନ ମନତାପେସେ ଅତି ରୋଦଇଁ ଦୁରାପେ
Couplet 197
ଉଦଧି-ଧର୍ମ ଏ ତୁମ୍ଭରଆରତ ଜନ ଦୁଃଖ ହର
Couplet 198
ପ୍ରଜାଏ ହୋଇବେ ନିରେଖଆଶ୍ରୟ ନ ପାଇଁ ବିମୁଖ
Couplet 199
ରାଜତ୍ୱ-ଧର୍ମ ଏ ତୁମ୍ଭରଆରତ ଜନ ଦୁଃଖ ହର
Couplet 200
ଏମନ୍ତେ ଅତି ମନସ୍ତାପେକହେ ବିଭ୍ରମେ ସେ ବିଳାପେ
Couplet 201
ମୁଁ ଏବେ କେମନ୍ତେ ବଞ୍ଚିବିକାହାର ଚରଣେ ସେବିବି
Couplet 202
ତୋ ମୁଖ-କମଳ ଅଭାବେମୋ ପ୍ରାଣ ରହେ କିମ୍ପା ହୃଦେ
Couplet 203
ଏ ମୂଖ-ଦାରୁଣ-ଜୀବନନ ଯାଇ ରହିଛି ଅଜ୍ଞାନ
Couplet 204
ତା ଅଶ୍ରୁ ଉଦକ ନିର୍ଝରେନୟନୁ ପଡଇ ଭୂମିରେ
Couplet 205
ହିମାଦ୍ରି-ଶିଖେ ଚନ୍ଦ୍ର ଯେହ୍ନେତା ମୁଖପଙ୍କଜ ତେସନେ
Couplet 206
କୁଚ-ଅମ୍ବର ଧୌତ କରିଯେହ୍ନେ ସ୍ରବିତ ସୁରବାରି
Couplet 207
ଏରୂପେ ଚିନ୍ତାର୍ଣ୍ଣବ-ଘୋରେସେ ରାଣୀ ବୁଡିଲା ନିର୍ଭରେ
Couplet 208
ଏମନ୍ତେ ପତିପାଦେ ପଡିରୋଦଇ ଶିରେ କର ତାଡି
Couplet 209
ସେ ରାଣୀ କରନ୍ତେ ରୋଦନବେଳ ହୋଇଲା ଅବସାନ
Couplet 210
ଏ ବନ-ଘୋରେ ସଙ୍ଗ ନାହିରୋଦନ କାଳଏ ନୁହଁଇ
Couplet 211
ସତ୍ୱରେ ଉଠିଣ ତରୁଣୀଶୁଷ୍କ ଇନ୍ଧନ ବେଗେ ଆଣି
Couplet 212
ଚିତା ସଂଯୋଗି ବେଗବନ୍ତେସେ ବନେ ନିର୍ଜନେ ଏକାନ୍ତେ
Couplet 213
ସ୍ୱାମୀଙ୍କି ତହିଁ ନିବେଶିଲାବିଧାନେ ମୁଖାଗ୍ନି ସେ ଦେଲା
Couplet 214
ଅନୁଗମନେ ଯିବା ପାଇଁବସିଲା ସ୍ୱାମୀ-ପଦ ଧ୍ୟାୟି
Couplet 215
ଅନଳ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କଲେସ୍ୱାମୀ ସଙ୍ଗତେ ଯିବା ବେଳେ
Couplet 216
ଅଦଘଭୁତେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମିଳିଲେସେ ତାର ପୂର୍ବେ ସଖା ଥିଲେ
Couplet 217
ସେ ବିପ୍ର ରାଣୀ ହସ୍ତ ଧରିକହେ ପ୍ରବୋଧି ଶାନ୍ତ କରି
Couplet 218
ଶୁଣ ସୁନ୍ଦରି ମନୋହାରୀକେ ତୁମ୍ଭେ ଅଟ କାହା ନାରୀ
Couplet 219
ଏ କେ ଶୟନେ ତୋର କତିକା ପାଇଁ ବିଳପୁ ଯୁବତୀ
Couplet 220
ସୁମରି କାନ୍ଦୁଯାର ପାଇଁଏ ତୋର ଦୁଃଖ ନ ଘେନଇ
Couplet 221
ତୁ ଯେ ବିଳପୁ ଅବିଚାରେଏ ତୋର ସ୍ନେହ ଛାଡି ଦୂରେ
Couplet 222
ଗମିଲା ନିଜ କର୍ମବଳେତୋତେ ନିବେଶି ଶୋକାନଳେ
Couplet 223
ତୁ ତାହା ନ ବୁଝୁ ସୁନ୍ଦରୀବିଅର୍ଥେ ମରୁ ଶୋକ କରି
Couplet 224
ଯେ ପତି ହୋଇଥିଲା ତୋରସେ ଜୀବଆତ୍ମାଟି ମୋହର
Couplet 225
ଯେଣୁ ତୁ ଆତ୍ମା ନ ଚିହ୍ନିଲୁଏଣୁ ଅଜ୍ଞାନେ ମିମଜ୍ଜିଲୁ
Couplet 226
ମୁଁ ପୂର୍ବସଖାଟି ତୋହରତୁ ପ୍ରାଣସଖୀ ଅଟୁ ମୋର
Couplet 227
ଆପଣା ସଖା ନ ଚିହ୍ନିଲୁଏ ମାୟା ମୋହେ ନିମଜ୍ଜିଲୁ
Couplet 228
ତୁ ମୋତେ ଛାଡି ଏକା କରିଅଇଲୁ ମୃତ୍ୟୁଭୟ-ପୁରୀ
Couplet 229
ଏ ଭୂମି ବଇଭୋଗ କଲୁମୋ ସଙ୍ଗ ଏ ରସୁ ତେଜିଲୁ
Couplet 230
ତୁ ଆମ୍ଭେ ଏକ ବେନିଅଂଶଏ ମାନସରୋବରେ ବାସ
Couplet 231
ଏ ବେନିଅଂଶ ହଂସ ହୋଇସେ ଗୃହ ଛାଡି ଯେ ନ ଯାଇ
Couplet 232
ସହସ୍ରେ ଯୁଗ ପରିଯନ୍ତେମାନସେ ରହିଲୁ ଏକାନ୍ତେ
Couplet 233
ତୁ ମୋତେ ଛାଡିଣ ସେଠାରେଅଇଲୁ ଏ ମହୀ ଭୋଗରେ
Couplet 234
ପ୍ରବେଶି ଏ ମର୍ତ୍ତ୍ୟମଣ୍ତଳଏଥି ଦେଖିଲୁ ଦିବ୍ୟସ୍ଥଳ
Couplet 235
ସେ ପୁରେ ଏକ ନାରୀ ଥିଲାସେ ତୋର ମନ ବନ୍ଦୀ କଲା
Couplet 236
ତା ବଶେ ନୋହେ ତୋ ଆୟତ୍ତମିଥ୍ୟାଭିଲାଷେ ମୋହ ଚିତ୍ତ
Couplet 237
ସେ ନଗ୍ରେ ପଞ୍ଚ-ଉପବନନବ-ଦୁଆରେ ଶୋଭାବନ
Couplet 238
ସେ ନବଦ୍ୱାରେ ନିରୁପମଦେବ-ମାନବେ ମନୋରମ
Couplet 239
ରକ୍ଷଣେ ଏ ଦ୍ୱାରପାଳସେ ତ୍ରୟ କୋଠାରେ ବିସ୍ତାର
Couplet 240
ଅପରେ ଅଛି କୁଳ ଷଟବସାଇ ଭଲେ ପଞ୍ଚ ହାଟ
Couplet 241
ପଞ୍ଚ ଯେ ପ୍ରକାରେ ପ୍ରକୃତିଏକଇ ନାରୀ ରୂପବତୀ
Couplet 242
ଏ ପଞ୍ଚଇନ୍ଦ୍ରିଙ୍କ ବିଷୟଆରାମ ତହିଁରେ ନିଶ୍ଚୟ
Couplet 243
ଏକଇ ପ୍ରାଣ ତହିଁ ଦ୍ୱାରୀସେ ନବଦ୍ୱାର ରକ୍ଷାକାରୀ
Couplet 244
ପୃଥିବୀ ଆପ ତେଜ ମାନଏକା ସେ ତାହାର ସଦନ
Couplet 245
ଜ୍ଞାନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ପାଞ୍ଚମନତହିଁରେ ଷଟକୁଳ ଜାଣ
Couplet 246
ଏ କ୍ରିୟାଶକ୍ତି ତହିଁ ହାଟପଞ୍ଚ ବିଷୟ ତହିଁ ବାଟ
Couplet 247
ପ୍ରକୃତି ପଞ୍ଚବିଂଶ ଗୁଣଏ ରୂପେ ସେ ହାଟ ଭିଆଣ
Couplet 248
ଏ ପାପ-ପୁଣ୍ୟ କର୍ମ ଦୁଇକ୍ରୟ ବିକ୍ରୟ ତହିଁ ହୋଇ
Couplet 249
ଏ ସଙ୍ଗେ ମନ ସଞ୍ଚରଇସୁକର୍ମ ବିକର୍ମ ଚଳଇ
Couplet 250
ସେ ହାଟେଶ୍ୱରୀ ବୁଦ୍ଧି ଥିଲାସେ ତୋର ମନ ବନ୍ଦୀ କଲା
Couplet 251
ତୁ ଭୋଗ କଲୁ ତାକୁ ତହିଁମୋତେ ତୁ ସମ୍ପାଦିଲୁ ନାହିଁ
Couplet 252
ଏକାନ୍ତେ ନାରୀସଙ୍ଗ କଲୁଏ ପାପଦଶା ତୁ ଲଭିଲୁ
Couplet 253
ନୋହୁ ତୁ ବିଦର୍ଭ ଦୁହିତଏ ବୀର ନୋହେ ତୋର କାନ୍ତ
Couplet 254
ନୋହୁ ତୁ ବିଦର୍ଭ ଦୁହିତଯା ଲାଗି ତୋର ଏ ଦୁର୍ଗତି
Couplet 255
ମୁଁ କରି ଅଛି ଏହୁ ମାୟାପୁରୁଷ-ପ୍ରକୃତିରେ କାୟା
Couplet 256
ଛାଡ ଏ ମାୟା-ମୋହ ମତିଆମ୍ଭେ ବେନି ହଂସ ସଙ୍ଗତି
Couplet 257
ଏ ତୁମ୍ଭ ଆମ୍ଭ ନୋହେ ଭିନ୍ନଏ ବେନି ଏକ କରି ଚିହ୍ନ
Couplet 258
ଯେବା ପଣ୍ତିତ ଜ୍ଞାନମତିଏ ବେନି ଭେଦ ନ କରନ୍ତି
Couplet 259
ଅଜ୍ଞାନେ ଜ୍ଞାନ ଧର୍ମଭେଦଅବିଦ୍ୟା ବିଦ୍ୟାର ଏ ଖେଦ
Couplet 260
ଯେହ୍ନେ ମୁକୁରେ ଦେଖେ ଦେହୀଏକଇ ଅଙ୍ଗ ଭିଶେ ଦୁଇ
Couplet 261
ମୁକୁର ନ ଥିଲେ ନ ଦିଶେଏମନ୍ତ ଏ ଭେଦ ବିଶେଷେ
Couplet 262
ନାରଦ କହନ୍ତି ସଦୟେଶୁଣ ପ୍ରାଚୀନ ନୃପରାୟେ
Couplet 263
ଏ ଯେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମ ଦିବ୍ୟଜ୍ଞାନକହିଲୁ ପରୋକ୍ଷ ବାଦେଣ
Couplet 264
ପରୋକ୍ଷବାଦ ପ୍ରିୟ ହରିଏଣୁ ଯେ କହିଲୁ ବିସ୍ତାରି
Couplet 265
ଚତୁର୍ଥ ସ୍କନ୍ଧେ ଭାଗବତଏ ପୁରଞ୍ଜନ ଚରିତ
Couplet 266
ଏ ଅଷ୍ଟବିଂଶତି ଅଧ୍ୟାରେପ୍ରାକୃତଭାଷା ଏ ପ୍ରକାରେ
Couplet 267
ଏହା ଶ୍ରବଣେ ପ୍ରାଣୀଙ୍କରଖଣ୍ତିବ ବହୁ ଦୁଃଖ ଘୋର
Couplet 268
ସନ୍ଥ ଚରଣେ ଦେଇ ଚିତ୍ତବର୍ଣ୍ଣଇ ବିପ୍ର ଜଗନ୍ନାଥ